Of ‘too fat to sit op een te smal bankje in het bos’. Beide misschien. Terwijl ik dit schrijf zit ik op een te hoog, te smal bankje in het bos. Mijn benen bungelen, want ik raak de grond niet. Mijn voeten tintelen en het gevoel in mijn billen begint ook langzaam te verdwijnen. Ik hou me maar vast aan de zon op mijn huid en de rust om me heen. Het geeft me langzaam kracht om te praten over een onderwerp waar ik me toch met vlagen ook ongemakkelijk over voel. Mezelf er misschien zelfs wel voor heb geschaamd.

Misschien roept de titel wat irritatie bij je op, maar het is niet mijn bedoeling om te kwetsen of andere vormen van negatieve emotie op te roepen. Als plussize, supersize super coole vegan heb ik toch enig recht van spreken en heb ik besloten dat ik mezelf de titel van mijn column van deze maand mag toe eigenen. 😉

Fatshaming

Ik las een tijdje geleden een post van Loes. Loes van Rebelicious. Ik kwam haar tegen in een vegan dating groep en ze deed een dappere oproep om mensen te ontmoeten. Of eigenlijk gewoon ook een leuke vegan vent. Ze schreef daarbij heel subtiel dat ze niet super slank was en dat raakte me. Ik weet niet of ik het haar met zoveel woorden heb gezegd eigenlijk. Ik stuurde haar een bericht om haar te vertellen dat ik altijd into nieuwe sociale contacten en koffie ben. En zo was ons contact geboren.

Onlangs schreef ze een post over ‘fatshaming’. Ze is vegan chefkok met een sparkling personality, heeft een akelig inspirerende droom en krijgt regelmatig de opmerking: “Je bent zeker nog niet zolang vegan, want je bent zo dik”. Ik kreeg een knoop in mijn buik toen ik het las, want ik voelde haar woorden. Het sarcasme rondom overgewicht en ‘fatshaming’ herken ik helaas maar al te goed. Ze schreef over zelfliefde, zelfacceptatie, maar ook over de maatschappelijke- en sociale druk rondom gewicht, gezondheid en de associaties met het veganisme en hoe zij, en ik dus ook, er soms mee worstelt.

Omgaan met de druk rondom ‘healthship’

Na het zien van verschillende afvalsuccessen die ik voorbij had zien komen zou ik liegen als ik niet ook gedacht had dat de switch naar een vegan lifestyle ook een dikke kickstart zou zijn naar een lager getal op de weegschaal. Maanden gingen voorbij en mijn gewicht bleef op 0,2kg na hetzelfde. Van een ‘er-valt-vet-van-mijn-lijf’ verhaal was dus geen sprake. Van binnen voelde ik me wel beter. Schrijf ik met een enigszins sarcastische uitdrukking op mijn gezicht. De weightloss ambitie is dus ietwat uitgedraaid op een illusie. Ik weet dat ik een groot verschil maak voor de aarde en het welzijn van dieren dus mijn afvaldroom was van ondergeschikt belang. Maar ergens, op een bepaalde manier zorgt het soms wel voor interne frictie.

Als eerste ben ik natuurlijk gewoon een mens. Dus ja, ik wil ook lekker in mijn lijf zitten. In alle eerlijkheid heb ik inmiddels wel rust gevonden in wie ik ben en hoe ik eruit zie. Ik ben gezond, vind mezelf met vlagen toch pretty awesome en heb weer energie. Waar het soms een beetje ingewikkeld wordt voor mij is hoe er druk op vegans wordt gelegd om er super healthy uit te zien. Op alle vlakken overigens. Mensen zijn zo gefocust op uiterlijk en associëren het succes van het veganisme ook vaak op het voorkomen van iemand. Ik begrijp het wel. We positioneren ons ook als de beste lifestyle voor je gezondheid, de aarde, de dieren. Maar toch.

Nieuwe food habits zijn angstaanjagend

Ik ben groot geworden op en met vlees, kip, vis, melk, kaas, eieren, roomboter, meel en suiker. Waar ik achter ben gekomen is dat de vertrouwdheid die ik onbewust heb bij sommige voedingsmiddelen schrikbarend groot is. Pannekoeken the old fashioned way (dus zonder ‘n’) die me terugbrengen naar de zaterdagen van vroeger. Toen mijn vader het gras maaide op een zonnige dag, terwijl mijn moeder alvast pannenkoeken ging bakken. In de tussentijd ergerde ik me kapot aan het harde geluid van de mixer, omdat ik mijn favoriete tekenfilm niet kon verstaan. Ik heb hier als kind zelfs een keer afspraken over proberen te maken, maar dat is weer een ander verhaal. Ook een simpele boterham met roomboter en kaas, een grote beker melk of scrambled eggs brengen me direct terug naar een emotionele herinnering en fijne tijden.

Ik las onlangs een artikel dat schreef over hoe beangstigend het loslaten van vertrouwdheid kan zijn. Het opgeven van vertrouwde voeding kan in je brein zelfs het signaal van uithongering opwekken. Holy moly. Het brein interpreteert dit op dezelfde manier als de vraag: “Stop met ademen” of “krijg ondraaglijke dorst”.

Ik herinner me nog goed de beleving van voedsel anders dan het voedsel waarmee ik was opgegroeid. Ik was denk ik een jaar of 16. Ik ging met een vriendinnetje uit eten. In die tijd deed ik dat niet vaak, want ik woonde in een klein dorp in Drenthe. Het enige restaurant wat binnen een straal van 5km zat was de lokale chinees.

Maar goed. We gingen eten in Groningen bij een biologisch restaurant. In die tijd een niet heel erg voor de hand liggende keuze. Het was wel oké kan ik me herinneren, maar een drastische zijweg van het voedsel waarmee ik was opgegroeid. Ik kwam thuis en weet nog goed dat ik me zo leeg voelde. Ik had geen idee hoe ik in slaap moest komen met een lege maag. Ik trok de koelkast open en propte mezelf vol met een vet, suiker & koolhydraten. Na het eten van voldoende ongezond voedsel sliep ik heerlijk. Bevestiging van de regel. Mijn eigen overtuiging welteverstaan.

Zijn mijn oude gewoontes de ondergang van mijn vegan intentie?

Ik, laat ik alleen voor mezelf spreken, ben ik als ik eerlijk ben met vlagen scared as sh*t om mijn oude vertrouwde eetgewoonten met vet en koolhydraten op te geven. In mijn hoofd roept het een onbekend gevoel op. Ik kan het niet goed duiden, maar de angst voor onbewuste ‘uithongering’ lijkt wel te kloppen. Het is denk ik ook de angst voor het los moeten laten van vertrouwd gevoel, herinneringen en emotie die gekoppeld zitten aan patronen en voeding. Dus wat doe ik? En misschien met mij jij ook, ik vervang gewoon carnivoren voedsel met vegan food dat er hetzelfde uitziet, hetzelfde ruikt, voelt, proeft… Ik suggereer overigens niet dat vlees- en zuivelvervangers niet oke zijn, maar wat er gebeurt in de meeste gevallen is het ruilen van calorie voor calorie en is er helemaal geen sprake van een lifestyle change.

I wanna be a “low-fat vegan”

Dat dit dus niet helemaal mijn manier is om ook wat kilo’s kwijt te raken heb ik inmiddels begrepen. Ik weet dat het internet bol staat van advies, tips en mensen die hier veel over weten. Maar ik hou van mijn eigen ontdekkingstocht en als dit betekent dat het langer duurt voordat ik er ben? So be it. I’ll keep building on the positive. Maar er is echt geen excuus meer voor mij om deze big change niet te maken.

Eat this

Ik vind vegans mensen met super power. Met een uitzinnig, krachtige persoonlijkheid. Vegans zijn hét voorbeeld van hoe je jezelf achter een groter belang plaatst door er juist vóór te gaan staan. 🙂 We zijn commited om het verschil te maken. We zijn zelfverzekerd, gedreven en ijverig en ontleden elk etiket. Als het moet wijzen we uitnodigingen voor etentjes af of proberen het zo te organiseren dat er vegan opties zijn en we zijn zelfs bereid om met honger naar bed te gaan. Ja, ik inmiddels ook. Meer dan een gemiddeld mens vergt dit moed, effort en een dikke dosis wilskracht. Vegans zijn bijzondere mensen. En met bijzonder bedoel ik earth-changing.

I love you all!

X Jen

Jen Verwé

Jenneke Wever

Brandboss on a mission

Brandboss on a mission, creative soul, ondernemer, coffeejunk en dwarsdenker. Als merkstrateeg en branddesigner helpt ze betekenisvolle ondernemers en organisaties om met een sterk merk te groeien om zo meer positieve impact te kunnen maken. #earthmatters #makeimpact Voor Seeds duikt ze in de wereld van vegan lifestyle, hotspots & design brands en schrijft ze over haar rocky road naar een vegan lifestyle.

// Facts

20 artikelen 14 reacties

// Lees blogs

Deel dit artikel

// Praat Mee

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *