Mrkie Adjuma

Mrkie Adjuma vegan outreach1977. Ik was drie jaar oud en zag ik hoe één van onze kippen werd onthoofd. Daarna werd het dier geplukt, naar de keuken gebracht en in stukken gesneden. Een deel ging de vriezer in en een deel ging in de pan. Er kwam iets op mijn bord terecht. Ik heb gevraagd of vlees van dode dieren gemaakt is. Het antwoord was ja. Toen zei ik dat ik geen vlees meer zou eten. En zo geschiedde. Dat vertelden mijn ouders me een decennium later. Mijn vader vindt het naar dat ik dit gezien heb. Maar ik ben er juist dankbaar voor. Ik kon dit blijkbaar aan. En het was een belangrijke booster voor mijn bewustwording.

Ik ben opgegroeid tussen de dieren. Er waren thuis altijd kippen, eenden, parelhoenders, geiten, honden, katten, papegaaien, zebravinkjes, hamsters, muizen, cavia’s, wandelende takken, vissen en schildpadjes in mijn buurt. Ik herkende een karakter en een wil om te leven in allemaal -hoewel dit bij de wandelende takken wel lastig was.

Vrouw met een eigen mening

Mijn ouders hebben mij nooit geleerd dat ‘vlees eten er bij hoort’. Ik heb te doen met alle kinderen die van dieren houden maar van hun ouders dieren moeten eten. We kunnen veel leren van de compassie van kinderen. Ieder kind voelt zich van nature verbonden met andere levende wezens. Tot ouders hen dat afleren door te zeggen dat ze dierlijke producten moeten eten.

Ik heb altijd mijn eigen weg gezocht waardoor ik altijd anders was. De kleuter op klompen op een racefiets. De punker te midden van de kakkers in de klas. De kraker die prioriteit legde bij haar studie. De witte vrouw die ‘yu di Korsou’ genoemd werd en via haar tweede vader een lijntje met Indonesië heeft. Die veganist die door sommige veganisten een aluhoedje wordt genoemd omdat ze het verdienmodel van de medicijn-industrie bekritiseert. Die witchy vrouw die die haar motor verkiest boven haar bezemsteel. Degene die niet in het hokje hetero past maar ook niet in andere hokjes. De gangmaker die spontaan bevriest bij house-muziek. Degene die tijdens een feestje bij de hond in de mand zit.

Studie, werk en vegan outreach
Ik ben opgeleid tot jongerenwerker, socioloog en trainer. Ik werk in het Gooi als ambulant begeleider met jongeren en volwassenen, die autismegerelateerde problemen ervaren, waardoor zij de grip op hun leven tijdelijk of langdurig kwijt zijn.

Naast mijn werk ben ik erg actief in vegan outreach land. Ik doe mee aan outreach acties zoals Cubes of Truth. In 2019 ga ik (opnieuw) vegan outreach trainingen geven. En Facebook. Tja….Facebook is ook erg geschikt om informatie en visies over mijn favoriete onderwerp te delen.
Mijn echte naam is natuurlijk niet Mrkie Adjuma. Ik schrijf onder een auteurspseudoniem, omdat het voor mijn werk niet handig is om hier met mijn echte naam te staan. Er zijn helaas nog steeds veel vooroordelen over vegan activisten.

Als kind en tiener kenden ik geen anderen die zich druk maakten om het lot van de dieren in de dier-industrie. Nu ben ik mid-40. En ik ben omgeven door vegan activisten. Daar ben ik vreselijk dankbaar voor. Wat is het gaaf om deel te zijn van deze sociale beweging. Het jaar 2019 is door verschillende toonaangevende magazines al uitgeroepen tot het jaar van de vegan. Hoe mooi is dat!

Deel deze pagina